قلمواره

2011-12-11T19:19:00.001+03:30

دلم یک جور عجیب غریبی تنگ شده، هربار که می خواهم حواسم را پرت کنم سر و کله ی چیزی پیدا می شود که تمام رشته هایم را پنبه کند، عکسی شعری جمله ای...
بس که همیشه همه جا بوده ای...
دلم تنگ شده، و شدیدا احتیاج دارم که لااقل صدایم کنی...کلمه ای حرف بزنیم با هم...این تنهایی بدجور عمیق شده و هیچ چیز و هیچ کس جای خالی تو را پر نمی کند،
مجبورم صبور باشم اما...مجبورم...نباید گریه کنم، نمی کنم، نباید شکایت کنم، نمی کنم...
دلتنگم اما...سخت دلتنگم...
...

2011-12-07T23:08:00.003+03:30

فراموشت نخواهم ساخت، چون دریا که موسی را...

2011-12-02T19:48:00.003+03:30

چشم هایم را از همه گرفته ام،
حتی از تو...

...

...

2011-11-11T13:57:00.001+03:30

در چنگ این "همیشه- هنوز"ِ بدون تو
من خسته ام از این همه روز بدون تو
پروانه شمع داشت، اگر سوخته رواست
من مات فعل امر "بسوز"ِ بدون تو
تو نیستیّ و ثانیه ها دار می شوند
لعنت به این "همیشه- هنوز" بدون تو
...

پ.ن. "..."

2011-11-10T13:09:00.003+03:30

اورکا اورکا!! :دی :)))

پ.ن. بدتر از قافیه ی بیت آخر حتی!! :دی

پ.ن. آه از این آتشی که عزم سفر کرد...

2011-11-04T02:12:00.002+03:30

اون روز خوب که همه ی این روزهای تلخِ تنها گذشته،
و من کنارت نشسته باشم و هین...
...

2011-11-02T13:14:00.000+03:30

کاش کسی بیاید و به من بگوید؛
اصل قصه چه بود...؟

...

2011-10-26T20:52:00.000+03:30

تنها که باشی و باران ببارد خودش هیچ اما اگر دلتنگ هم باشی...
بعد تمام چیزهای خوب رنگشان عوض می شود، وقتی که توی اتاقت گیر کرده باشی و احساس کنی دستت به هیچ جای دنیا بند نیست، و هی فکر کنی انگار در این نقطه از زندگی ات به جایی رسیده ای که هیچ جا نیست، به آخر راهی رسیده ای که فکر می کردی حالا حالاها ادامه دارد، اما می بینی در کنار دره ای بزرگ ایستاده ای، بی هیچ پلی، بی هیچ راه جلویی، بی هیچ راه برگشتی حتی،
آنوقت این پرده ی صورتی و قرمز اتاق، این نقش های گل بهی روی کاغذ دیواره ای، این کتاب های رنگی و یک عالمه چیزهای دوست داشتنی ات، همه زشت می شوند، همه شان باری به نفس تنگی ات اضافه می کنند،
گیر کرده ام... بدجور گیر کرده ام، و اینجا هیچ دستی نیست به یاری...

بعد می دانی، بدی اش اینجا است که حتی یک لحظه هم این فکر دور نمی شود که اگر تو بودی چقدر همه چیز فرق می کرد....

2011-10-23T18:09:00.000+03:30

دلم گرفته بود، فرار کردم اینجا...
می بینی...آنجا همه به تو تبریک می گویند، به همه قول کتابت را می دهی، بعد من هی فکر می کنم از ترس واژه ها حتی نمی توانم به تو تبریک بگویم، نمی توانم کتابت را بگیرم دستم و یک دل سیر برایت لبخند بزنم...
هی فکر می کنم قرار بود خودت یک نسخه اش را برایم بیاوری، قول داده بودی اصلا...حالا من تنهایی راه افتاده ام توی شهر نشانی تو را می پرسم...
دلم گرفته خب...دلم خیلی گرفته...دلم به همه ی آدم هایی می توانند جلوی همه برایت خوشحالی کنند و بلند بلند به تو تبریک بگویند حسودی می کند...ببین! اعتراف می کنم که حسودی ام می شود به همه آن آدم هایی که می توانند با تو حرف بزنند و تو جوابشان بدهی...به تک تک واژه هایی که از تو می خوانند و می شوند حسودی ام می شود...
به همه کسانی که از دستت گرفته اند کتاب را حسودی ام می شود،
دلم گرفته اصلا، دلم از این همه نبودنت گرفته...

پ.ن. این دیوانه را ببین! از آنجا فرار می کند که تو کلمه هایش را نخوانی و اینجا با همه وجود آرزو دارد که کاش از اینجا رد می شدی و این دلتنگی ها را می خواندی...

2011-10-20T20:30:00.002+03:30

"همینطور برای خودم می خندم،
همینطور برای خودش اشک می آید..."

...

2011-10-18T20:49:00.003+03:30

اتفاقا امروز بیست و ششم مهر بود، و اتفاقا ساعت هفت که شد من توی ترافیک خیابان توانیر بودم، و اتفاقا امروز باز "تربچه" بودم،
اما اتفاقی نبود، از سر عادت مریض انتظار بود که دلم می خواست میان همه ی این اتفاق ها پیام بدهی دوباره که " رفتی خونه؟" و من غر بزنم و آن مکالمه ی شیرین باز تکرار شود،
پیامی نیامد و همه ی این اتفاق های "دوباره" گذشت،
بعضی تاریخ ها عدد نیستند...خاطراتی هستند که لحظه لحظه بدون یک آن فراموشی حتی، ورق می خورند و از جلوی چشم هایت می گذرند،
و من فکر کردم این دلتنگی هیچ وقت خوب نمی شود...

...

2011-10-16T23:10:00.004+03:30

سوزش چشم و بالا و پایین پریدنش عادی است،

اما وقتی که کار به دردِ سر می کشد، یعنی تمام! یعنی دفتر دستکت را جمع کن و به کارهای بیخودی ات برس! یعنی باقی امروز را بیخیال شو!

بعد یک دستی می آید مغزت را فشار می دهد، مچاله می کند، می تکاند، نه درد می کند، نه درد نمی کند، فقط دیگر به هیچ دردی جز نشستن و نگاه کردن نمی خورد،

حاصلش اینکه در نهایت می توانی غر بزنی و لیست عقب افتاده های برنامه را بیشتر کنی، و به باقی روزهای هفته فکر کنی که با چند ساعت اضافی قرار است جور این سردرد را بکشی،

قسمت رنجناکش(!) اینجا است که هیچ وقت بیخودی سر درد نمی گیری!

بله! امروز بیست و چهارم مهر است، وقتی که درست دو سال پیش همه چیز عوض شد (یا حداقل من اینطور فکر کردم...)

نقطه

2009-10-26T21:38:00.004+03:30

صدای نفس نفس زدن قلبم نمی آید؟

من آخر این قصه می میرم...

آدم بدون هوا می میرد...

نصفه نیمه...

2009-10-09T18:20:00.003+03:30

در می زنند...منتظرند بروی در را باز کنی و یادت برود که چیز هایی هست که باید پشت سر جا بگذاری و محکم سرت را نگاه داری که به سویشان نچرخد و حالا حالاها نبیند و به یادشان نیفتد...
در می زنند...منتظرند بروی و با لبخند همه ی چین و چروک هایی را که بر نگاهت مانده بپوشانی و به روی زندگی نیاوری همه ی اینها را که نمی خواهی...
فرار کردم که اینجا آمده ام...از دست کسی...از دست چیزی...از دست خودم...از دست خاطره هایی که مدام به دست و پایم می پیچند و نمی گذارند قدم از قدم بردارم...
فرار کرده ام که حالا دستم را، نوک قلمم را به نا آشناها عادت می دهم...باید عادت کنم...باید عادت کنم که طور دیگری باشم...
حالم را نپرسید...معلوم است...سراغ آدم ها را از من نگیرید...چیزی را یادم نیاورید...خیلی طول می کشد که دوباره کسی باشم که تنهایی بدون اینکه دستش را به جایی تکیه دهد راه می رود...خیلی طول می کشد که چشم هایم دیگر مریض نباشند...خیلی طول می کشد که خو بگیرم به این صبر بی انتها....

هنوز...

2009-08-18T21:26:00.000+04:30

هنوز نمی دانم اینجا را بیشتر دوست دارم یا وبلاگ خودم را...!